Jak na rynku pracy?

O tym, że kobietom trudniej niż mężczyznom jest się przebić na rynku pracy, wiadomo nie od dzisiaj. Często są one dyskryminowane już na etapie rekrutacji na daną posadę, a zdobywszy ją, napotykają na trudności z awansem na wyższe stanowisko. Mówiąc o takiej sytuacji, zazwyczaj odwołujemy się do zjawiska “szklanego sufitu”, które miałoby wynikać z dominacji mężczyzn na rynku pracy i ich tendencji do przypisywania kobietom określonych – zazwyczaj negatywnych – cech. Często jednak te same kobiety przyczyniają się do umacniania się stereotypów: na przykład, boją się podejmować ryzyko, a chwalone za osiągnięcie sukcesu podkreślają pracę całego zespołu, umniejszając jednocześnie swą rolę.

Jaki styl zarządzania?

Menedżerom w spódnicy również przypisuje się inne cechy i styl kierowania ludźmi niż ich kolegom-mężczyznom. Chociaż większość ekspertów uważa, że nie istnieje typowo kobiecy styl zarządzania, panuje powszechne przekonanie, że kobiety-menedżerki są bardziej nastawione na współpracę z zespołem niż menedżerowie-mężczyźni, którzy z kolei preferują bardziej “autorytarny” sposób zarządzania firmą. Zwykle też za typowe dla pań uważane są takie cechy jak zdolności interpersonalne czy umiejętność słuchania.

Przeczytaj także: Konsekwencja główna zaleta menedżera

Co ciekawe, właśnie te umiejętności zostały wymienione jako najważniejsze przez menedżerów biorących udział w badaniu “Polski Menedżer 2010: kwalifikacje, sukces, zarobki”. Jest to swego rodzaju potwierdzenie tendencji, która zdaniem ekspertów jest coraz bardziej widoczna w wielu krajach: “twarde” zarządzanie oparte na władzy zaczyna ustępować zarządzaniu opartemu na dobrze rozwiniętych relacjach z zespołem. Jak powiedziała Anna Wilk, socjolog z Uniwersytetu Wrocławskiego i jednocześnie ekspert Talent Club: “Tylko menedżer posiadający odpowiednie cechy interpersonalne potafi zjednać i przekonać ludzi do swojej wizji i może odnieść sukces, a jego siłą jest dobry i zgrany zespół”. Z drugiej strony, jak zauważa Tomasz Hoffman z firmy Learn Up, dobry menedżer “łączy w sobie te miękkie umiejętności z tak zwanymi ‘twardymi’ – innowacyjnością, skłonnością do ryzyka, umiejętnością przeprowadzenia zmian czy poprawiania efektywności przedsiębiorstwa”.